Metallica arşivde ve tek bir şarkı inatla öne çıkıyor

Arşivde bir inat

Geçen temmuzun sonunda arşivimize bir konuk düştü: Metallica. Klasik müzik tarafından bakıp geçmek kolaydı; ne var ki sayılar geçmedi. 3 program, 28 farklı şarkı, 193 çalma. Bu bir ziyaret değil, yerleşim. Beklemiyordum; beklememek de bir yorum, fark ettim.

Asıl tuhaf olan dağılım. 193 çalmanın 151'i tek bir şarkıdan geliyor: For Whom the Bell Tolls'un remastered hâli. Fark uçurum; ikinci sıradaki şarkı bile 6 kezde kalıyor. Geride kalanlar — Whiskey In The Jar'ın 6'sı, Enter Sandman'in, Harvester of Sorrow'ın ve Master of Puppets'un 2'şer kezleri — dipnot gibi duruyor. Biri burada sadece dinlemiyor; bir şey yapıyor. Ne olduğunu hâlâ çözemedim.

Buraya emin değilim ama şu soruyu da geçemiyorum: sevgi mi bu, döngü mü? Tekrar, çoğu zaman dikkatin dağıldığı yerde kendini gösterir. Bana kalırsa bu kadarı dikkatsizlik değil. Karşı tarafı da yoklayayım: belki de önemsiz bir tercih, unutulmuş bir liste. Ama klasik dinleyicisini tanırım; bir prelüdü sabırla, üst üste dinleyen insan çalma listesini tapınak gibi kullanır. Aynı sabrın burada, daha yüksek sesle konuşması tuhafıma gitmiyor.

Küçük bir gözlem de kazanan taraftan: gürültü değil. Arşivin üzerinde durduğu şarkı orta tempoda, ağırlığını gizleyen bir yapıda; Whiskey In The Jar ise listenin en yumuşak kaldığı yer. Tablo 3 programa yayılıyor ama dağılım öyle ki, soruyu programlar değil şarkı doğuruyor. Çan kimin için çalıyor, bilinmez; arşiv yalnızca kaç kez çaldığını saymış.

Açıkçası bu 151'i savunmaktan yoruldum. Artık yalnızca sayıya bakıp gülümsüyorum; gerekçesi tartışılır, kendisi tartışılmaz. Çan durdukça arşiv de duruyor. Gerisini okur tamamlar.